 Geïnspireerd door thrash- en speedmetalbands uit de jaren tachtig van de vorige eeuw wil het Tilburgse Nuclear Sushi hun zelfbenoemde ‘plutonium powered speed metal’ aan de headbangende man en vrouw brengen. De band begon een aantal jaar geleden als driemansformatie en werd in 2009 uitgebreid met een zanger en een tweede gitarist. Sindsdien timmert de band flink aan de weg. Er kwam een demo en er volgden diverse optredens in en rond Brabant. Nu is er dan eindelijk een negen songs tellende debuutplaat waarop Nuclear Sushi flink knipoogt naar grootheden als Metallica, Anthrax en Slayer, maar af en toe ook een eigen gezicht durft te laten zien. Dankzij een vlammend ‘Eins, zwei, drei, vier’ van zanger Koert van Zon maakt het album met ‘No Excuse’ een vliegende start. Felle drums en een snelle, golvende gitaarpartij zetten de toon. Wat gedurende de negen tracks volgt zijn klassieke thrashriffs, jankende – vaak tweestemmige – solo’s die soms tegen de powermetal aanleunen en een eindeloze reeks indrukwekkende drumfills. Tel daarbij op de snerpende, haast uitgespuugde teksten over schijt hebben aan de wereld en het bewaken van je vrijheid en je hebt een uiterst effectieve metalmix. Uitblinkers van de plaat zijn het duistere en dreigende ‘Never Shut Up’, dat zo op Metallica’s debuut ‘Kill ‘Em All’ had kunnen staan, en ‘Live Until I Die’ dat met het moordende tempo technisch indrukwekkend is. Strijdlied ‘Rock On’ blijft ook goed hangen, hoewel het tempoverschil tussen de coupletten en de refreinen wat onnatuurlijk aanvoelt. Ach, een rustmoment voor de headbangers is op z’n tijd ook fijn. Muzikaal zit de plaat verder prima in elkaar, maar wat na een aantal luisterbeurten jammer genoeg gaat wringen zijn de songteksten van Van Zon. Naast de nodige dosis woede had er wat mij betreft net wat meer diepgang in mogen zitten. Nuclear Sushi levert met hun debuut desondanks een album af dat er bij de verstokte metalfan als zoete koek in zal gaan. Kwalitatief gezien is het speedmetal van de bovenste plank. Hoewel het hier en daar wat rammelt weet de band de plaat boeiend genoeg te houden. ‘Never Shut Up’ is kortom een mooie tijdreis naar de beukende eighties. ... Lees verder CD recensies | Rutger Rijken | zondag, 26 februari 2012
|
 Groove XL is een maar liefst achtkoppige soul-, funk- en discoformatie uit Bergen op Zoom. De band staat in de huidige bezetting – met naast een zangeres, een bassist, een drummer en een gitarist ook een toetsenist en een driedelige blazerssectie in de gelederen – al bijna twee jaar op het podium. Tijd genoeg dus om een indrukwekkend coverrepertoire op te bouwen met nummers van grootheden zoals Jamiroquai, Stevie Wonder en Candy Dulfer. Om te laten horen waar de band muzikaal gezien toe in staat is werd er vorig jaar een demo opgenomen bij Soundgarden Audioproductions in Zegge. De vijf nummers tellende schijf duurt net geen twintig minuten en laat een strakke, goed geoliede soulband horen. Wat bij opener ‘Always There’, de overbekende wereldhit van Incognito, direct opvalt is dat de productie uitstekend is. De laag voor laag opgebouwde intro is warm en met gevoel voor het genre uitgemixt, iets wat de rest van de plaat gelukkig wordt vastgehouden. De ritmesectie klinkt zoals je dat van een goede soulact mag verwachten; steady en groovend. Gitarist Daan Matthijssen en toetsenist John van Terheijden leggen de juiste licks en melodieën neer om het geheel te laten swingen en de blazers zijn met hun soulvolle spel de spreekwoordelijke kersen op de taart. Met ‘Love Foolosophy’ (Jamiroquai), ‘Foxy Lady’ (Alain Clark) en ‘Butterfly’ (Jason Mraz) neigt de band meer naar pop dan soul, maar Groove XL weet ook met deze tracks raad. Dankzij de sterke zang van Floor Jansen en de arrangementen van trombonist Marcel de Roij krijgen de songs een heel ander, funky karakter. Dat er niet alleen stevig losgegaan kan worden op de klanken van Groove XL, maakt de band duidelijk met hun cover van James Browns ‘This Is A Man’s World’. Subtiel maar vol overgave én met gevoel voor dynamiek geeft de groep zijn interpretatie van deze classic. Groove XL laat met hun demo kortom horen wat het in huis heeft; acht zeer goede muzikanten die van ieder optreden een onvergetelijk feestje zullen maken. ... Lees verder CD recensies | Rutger Rijken | zondag, 12 februari 2012
|
 Deze uit Bergen op Zoom afkomstige band bevat leden van onder andere Against Time & Razor Crusade. All On Black maakt catchy alternatieve poprock. Iets wat toch wel even wennen is voor fans van eerder genoemde bands…. Met ‘Weightless’ lijken de inmiddels wat ouder geworden rockers van All On Black zich vast te klampen aan de laatste strohalm met kans op ‘groter’ succes. Radiovriendelijk is de plaat dan ook zonder twijfel te noemen. Een dikke productie met dank aan Menno Bakker & Rob Klerkx, zorgt er voor dat de plaat meer dan een perfecte single bevat voor radiostations als 3FM & Studio Brussel. Met Ivo Jansen op zang kan het ook eigenlijk niet mis gaan. Al jaren beschikt deze zanger over een stem die heerlijk wegluistert. Voeg deze stem samen met de strakke drums van Kees Haverkamp en het heerlijke bas geluid van Bram Bergs en het resultaat is een plaat die staat als een huis met een ultra stevige fundering. De plaat bevat een goede mix van rustige en wat stevigere, binnen de poprock lijntjes kleurende songs. Waar ‘Blackethic’ op hun EP nog erg lekker klonk, komt hij op dit volledige schijfje wat vreemd over. Maar met nummers als ‘Discourse’, ‘Won’t Last Forever’ en ‘Someplace Someday’ word dit al snel hersteld. Speciale vermelding voor het artwork wat wederom top is en de mooie akoestische track ‘September’, wat een kant en klare 7” single track zou kunnen zijn. Kortom: Een band die het live harder brengt dan op plaat, maar met een dikke productie een top debuut album aflevert met zeker kans op ‘groter’ ... Lees verder CD recensies | wouter de vugt | woensdag, 18 januari 2012
|
 We hebben Revölvo al een tijdje in het vizier, hier bij West-Point. De Bredase metalband werd in 2009 opgericht en timmert sindsdien flink aan de weg. Het trio maakt harde, snelle, recht-toe-recht-aan metal in de traditie van Motörhead en Anthrax met een vleugje Billy Idol. Na twee jaar hebben bassist/zanger Dave, gitarist Tank en drummer Vince een album uitgebracht, dat nog niet zo lang geleden in de Avenue in Breda officieel aan het publiek werd voorgesteld. En het resultaat mag er zijn. Vanaf de eerste seconde sleurt de band je mee in hun sneltrein van compromisloze thrashmetal, om je pas na tien songs uitgeput uit de achterste coupé te schoppen. Wat onmiddellijk opvalt aan de goed geproduceerde plaat, is dat Revölvo de kunst van de vette gitaarriff uitstekend beheerst. Ze zijn stuk voor stuk zoals je een riff graag hoort: hard, repetitief en heerlijk om op te headbangen. Gitarist Tank is er als veteraan in het hardere muziekgenre (hij maakt ook deel uit van Southern Way) met andere woorden in geslaagd om een goed gitaargeluid neer te zetten. De zang en het baswerk van Dave zijn vooral erg doeltreffend te noemen. Bassolo’s zul je op het album niet vinden en vocale moeilijkdoenerij wordt achterwege gelaten. Het is vooral het ritmisch en zeer gedreven uitschreeuwen van teksten als ‘You’re gonna die’ en ‘I’m on a freight train straight to hell’ waarin de frontman excelleert. Openingtrack ‘Boomstick’ begint met een tekstflard uit de film Army of Darkness. ‘This is my boomstick’ klinkt het, waarna het geweld losbarst. Na de geweldige titeltrack ‘Older, Wiser, Louder’ worden we getrakteerd op het betere beukwerk in songs als ‘Gasoline’, ‘Dying Every Drink’ en ‘Last Man Standing’. Vaak is het drummer Vince die met zijn bikkelharde drums de show steelt en de nummers naar een hoger niveau tilt. Hoewel niet alle tracks even sterk zijn - ‘Fall From Grace’ is zelfs wat saai - bevat dit album meer dan voldoende goede metalnummers voor liefhebbers van de zeer vroege Metallica en Iron Maiden. Een band om zeker eens te gaan checken dus. ... Lees verder CD recensies | Rutger Rijken | vrijdag, 2 december 2011
|
 De uit Etten-Leur afkomstige melodische deathmetal band When All Light Dies heeft met ‘Transitions’ een dijk van een debuut album afgeleverd. Zowel productie als vormgeving van dit album mogen er wezen.Het is vanaf openingstrack ‘Through The Eyes Of The Observer’ tot afsluiter ‘Under The Veil’ volume op 10 en headbangen geblazen. Wat deze heren goed lijken te begrijpen is dat je debuut album voorzien moet zijn van een dikke productie en dat hebben ze met producers: Bart Hennephof (Textures) en Yuma Van Eekelen (The New Dominion) zeker weten te bereiken. De jarenlange ervaring van deze heren laat duidelijk zijn sporen achter op deze puike debuut plaat. Dat de heren compositie technisch ook wat waard zijn bewijzen ze in 9 verschillende nummers. Ze weten je elk nummer weer te verbazen waar ze in ‘Guide You Down’ nog leunen op een soort van punk/hardcore sound gaan ze in ‘Under The Veil’ weer meer naar de zwaarder aangezette metal riffs. Dit alles onder de strakke regie van drummer: Dennis Boot en Brullende vocalen van Jeffrey Oonincx.Elk nummer bied een scala aan verrassende lijnen, zo verdienen de bridge in het nummer ‘In Ruins’ en het sferische einde van ‘Anything But Perceptive’ een eervolle vermelding. Soms heb je cd’s waar maar 3 goede nummers op staan, deze plaat bevat er negen en alle negen onwijs goed. Conclusie: Een dijk van een debuut album van een band die duidelijk heeft begrepen hoe het ... Lees verder CD recensies | wouter de vugt | zaterdag, 5 november 2011
|
 Het begint al met die fantastische naam; Diona Fox & her Ragdolls. Dit. Ademt. Jazz. In de cd-speler zit het eerste wapenfeit van een jonge maar fantastische vijfkoppige band. Wat door de speakers schalt is onvervalste, op Amerikaanse leest geschoeide jazz. Je waant je in een oude gangsterfilm, in een rokerig café waar de whisky rijkelijk vloeit en een verleidelijke zangeres de mannen betovert. We hadden het slechter kunnen treffen. Diona Fox is het alter ego van zangeres Karin Canters, student aan de Popacademie in Rotterdam en slechts tweeëntwintig jaar oud. Samen met haar vier Ragdolls - een bassiste, een drummer, een gitarist en een saxofonist - is ze vastberaden om haar liefde voor oude jazz, blues en soul met de luisteraar te delen. Van de vier laidback songs die de cd telt spat de passie dan ook af. Opener ‘Make Me Smile’ is het meest klassieke jazznummer van de plaat. Een walking bass, een heerlijk slaggitaartje en een subtiele drumpartij leggen de basis voor een lichte song waarin Fox een turbulente relatie bezingt. Wat vrijwel direct opvalt is dat ze vocaal heel wat in haar mars heeft. Bij de lage noten is haar stem zwoel en doet ze bij vlagen denken aan Amy Winehouse en Lady Gaga. Als ze de hoogte ingaat kan ze zich meten met de Vlaamse jazz zangeres Lady Linn. Geen slecht gezelschap. Op ‘Johnny & Jack’ gaat het tempo omlaag en brengt de band een zwoele vertelling over een overspelige vrouw die spijt heeft van haar daden. Zoals de titel al doet vermoeden verdrinkt ze haar verdriet met haar twee beste vrienden Johnny (Walker) en Jack (Daniels). De derde track - de enige cover van de cd - is een bewerking van de klassieker Tobacco Road. Wat bij dit nummer opvalt is de geweldige opbouw, waarin de vier Ragdolls hun muzikale kwaliteiten laten horen. Afsluiter en titelsong ‘She’s A Murderess’ begint vrij poppy, totdat het tempo na drie minuten versnelt en er weer echte jazz wordt gespeeld. De band schuwt de popmuziek niet, iets wat het nostalgische geluid van de song een originele, moderne twist geeft. Diona Fox & her Ragdolls is kortom een band waarvan je meer wilt horen. Veel meer. Laat dat debuutalbum maar ... Lees verder CD recensies | Rutger Rijken | zondag, 16 oktober 2011
|
 Een tijdje geleden had ik een interview met de heren van Tangled Horns om meer te weten te komen over hun nieuwste cd en de daarbij behorende releaseshow welke plaats vond in de Trix te Antwerpen. Nu de cd al weer bijna een maand uit is volgt dan alsnog de CD review: KLANG!Deze 10 tracks tellende cd bevat een lekkere mix van energieke zompige, bluesy stoner songs, duidelijk op de plaat gezet met als doel de energie van deze heren over te brengen op hun likkebaardende luisteraars. Met rollende drums kondigt de band het eerste nummer ‘Fear! Desire’ aan. Het nummer begint lekker up tempo om halverwege in de typische stoner sferen wat meer mid tempo te gaan. Wanneer ‘Stone Dead’ begint moet ik meteen de vergelijking trekken met de Nederlandse band De Staat, om na 50 seconden toch weer vol in het gezicht geslagen te worden door beukende gitaren. Halverwege de cd krijgt men dan toch nog een blokje van 3 nummers: ‘Perfect, Just Say When & Smudge, met een wat meer bluesy groove in plaats van het zompige stoner geweld wat deze heren met trots produceren. Het nummer ‘Burning Man’ is toch wel mijn persoonlijke favoriet. De perfecte mix van stevige Rock N Roll met Blues wat me ver weg zelfs deed denken aan de glorie dagen van El Guapo Stuntteam.Kortom een stevig beukende plaat met een hoog headbang gehalte! Al had ik persoonlijk het laatste nummer ‘Tangled Souls’ niet als afsluiter op de cd gezet. Maar dat mag de pret niet drukken. Aanschaffen die ... Lees verder CD recensies | wouter de vugt | maandag, 20 juni 2011
|
 Zeg eens eerlijk, hoe lang is het geleden dat u nog eens diep hebt nagedacht over Huilen Is Voor Jou Te Laat van Corry en de Rekels? Dat u het liedje hoorde alsof het gisteren geschreven is in plaats van in 1970? Jack Bakkers en de Grensgevallen hebben deze Brabantse klassieker opgenomen voor hun nieuwe cd Welkom in De Wildernis. U hoort er Chris Isaak in terug. En de dreiging en wanhoop die Corry dit geweldige liedje nog niet kon geven toen ze negentien was. Welkom in de Wildernis is de tweede cd van Jack Bakkers en de Grensgevallen. In 2007 verscheen Volksbenzine. Zij die Jack Bakkers nog kenden van zijn roemruchte jaren met De Kondoomz moeten hebben gedacht dat hij ergens in een Brabants achterkamertje stil zat te genieten van zijn lokaal vergaarde roem. Want een toertje met de Golden Earring is niet veel bands gegeven. Jack Bakkers staat echter nooit stil. Hij schreef gedichten, schilderde en werkte net zoals de meeste mensen bij een baas voor zijn boterhammen terwijl de liedjes in zijn hoofd langzaam maar zeker vorm kregen. Met mannen van formaat werd Volksbenzine opgenomen: John Zwetsloot, Patrick Delabie, Michael van der Westen en Jan de Bruijn. Geen (punk)rock deze keer maar een wonderlijke mengeling van Brabantse volksmuziek, country, blues en een vleugje rock-‘n-roll. En meer dan fraaie teksten. En nu (2011) is er de tweede cd van Jack Bakkers en de Grensgevallen: Welkom in de Wildernis. Met zoals gezegd, die opvallend mooie cover van Huilen Is Voor Jou Te Laat. Maar ook een ode aan Brabant die Beneden De Moerdijk heet.
De grote kracht van dit nieuwe album zijn De Grensgevallen. Gitarist Arjan de Bruijn speelt bij tijd en wijle fenomenaal. Hij raakt letterlijk in ieder liedje de juiste snaar. En de ritmesectie? Broer Wim Bakkers (slagwerk) en bassist Frank van de Zande zijn solide en ook swingende mannen. Zo is Welkom in de Wildernis met haar volstrekt unieke mengeling van levenslied, Brabantse volksmuziek, blues, country en dat eerder genoemde vleugje rock-‘n-roll, precies de opvolger van Volksbenzine geworden die iedereen verwachtte. En dat mag, met de gedachte aan ‘het is altijd moeilijk om je tweede plaat beter te laten klinken dan je eerste plaat’, een waar kunststukje heten. Zo, en nu op naar de podia in Brabant, Vlaanderen en de rest van ... Lees verder CD recensies | Peter Uytdehage | donderdag, 24 maart 2011
|
 Wanneer ik de cd “Fake Fairytales”van de band Groover in mijn handen krijg valt het meteen op dat het design van de hoes er gelikt uitziet. Een strak ontwerp met het concept ‘Viewmaster’.Waarom voor dit concept is gekozen is me niet duidelijk maar apart is het wel. De cd ziet eruit als een ‘viewmaster’ schijf (ook wel ‘blister’ genoemd) en er zit een 3D bril bij. Dit om de 3D video en het 3D artwork van het album van de band te kunnen bekijken. De Ska en Reggae die uit mijn boxen komt wanneer de cd bij “Crazy World” begint laat het ‘zomergevoel’ meteen de huiskamer binnen. Een blazerssectie op de achtergrond met daarbij het zeer prettige geluid van de jonge zangeres Laura Maurer klinken goed in het gehoor. Op CD klinkt Laura erg zuiver en heeft ze geen enkele moeite met de uithalen die geregeld terugkomen. Op sommige punten lijkt ze zelfs wat te neigen richting Gwen Stefani. Zou dit live ook zo goed klinken? Na drie nummers rustige ska wordt het tempo wat meer ingezet bij “I Heard it all before”. Variatie is er wanneer “What a Feelin” verrast met rap, en mannelijke zang. Dit is niet meteen een positieve verandering in dit geval. In “Unreal” wordt met een balkan-achtig intro het tempo doorgezet waarmee Groover met gemak de zaal in beweging kan brengen. Bij “Foolish Game”worden er weer twee heren erbij gehaald die de reggae in het nummer weten te brengen door hun stemgeluid. Een erg leuke afwisseling die (nu wel) bij de muziek van Groover past. Het laatste nummer van het album is “XTC”, een remix gemaakt door James McDurt inclusief rap. Een aparte afsluiter en combinatie, maar wel een remix die de moeite waard is om te beluisteren. Groover heeft met “Fake Fairytales” een verassend goed werk afgeleverd, die ook zonder de samenwerkingsverbanden goed op eigen benen kan staan. Graag wel wat meer actie en up tempo nummers op het volgende ... Lees verder CD recensies | Robin Looy | donderdag, 24 maart 2011
|
 Deze uit Breda afkomstige indie/rockband weet met ‘Spectacle Royale’ een sterk debuut offensief af te leveren. Het eerste wat opvalt aan dit schijfje is het artwork waar deze 4 bombastische tracks in verpakt zitten, klassieke schetsen van Koninklijke allure.Dat deze band in de 5 jaar dat ze nu bestaat gegroeid is naar een volwassen band is wel te horen op deze debuut EP. Moeiteloos worden de invloeden van bands als Editors, The Killers en Muse door elkaar gemixt tot een fijn rockend geheel.Waar in ‘The Afterglow’ gelijk vol word ingezet met drums, doen ze dit in het begin bij ‘Life & Death’ wat rustiger aan. Al snel worden rustige stukken met bombastische stukken afgewisseld waar bij je jezelf al in een volle 013 ziet staan terwijl deze band zich helemaal geeft. Wat mij zeer verraste waren de vocalen van Mandy Vrolijk die naast Rutger Rijken de zang voor haar rekening neemt. De zang van Mandy komt in de titel track ‘Spectacle Royale’ precies op het juiste moment stevig om de hoek kijken. Bij het laatste nummer ‘Control’ trekt de band deze vocale combinatie door wat voor een sferisch geheel zorgt en dit komt het nummer zeker ten goede. Patrick Delabie van Studio 195 heeft wederom een locale band voorzien van een passende productie die dit schijfje een zekere volwassenheid meegeeft. Kortom: Celluloid Heroes, een band om in 2011 maar eens goed in de gaten te ... Lees verder CD recensies | wouter de vugt | vrijdag, 11 maart 2011
|
 De Bredase rockband Explicit Parrt is al ruim vijf jaar een vaste waarde in de West-Brabantse muziekscene. Dankzij optredens op regionale festivals en in talloze cafés, heeft de band een uitstekende live-reputatie weten op te bouwen en hebben veel rockliefhebbers kennis kunnen maken met hun krachtige, melodische rock. In 2008 verscheen hun eerste wapenfeit, de EP ‘Deparrture’, en sinds enige tijd is er het mini-album ‘Made out of Smoke’. Wat vrijwel direct opvalt is dat Explicit Parrt op het album dezelfde energie uitstraalt als op het podium. Vijf van de zeven tracks zijn namelijk onvervalste, uptempo rocksongs die het de luisteraar niet gemakkelijk maken om stil te blijven zitten. In de zeer dynamische nummers wordt losjes verwezen naar bekende Amerikaanse rockgroepen als Soundgarden, Metallica en Nickelback. Evenals de songs van deze drie wereldbands valt of staat het werk van Explicit Parrt bij de zang en de gitaar. Gitaristen Adam Couweleers en Robbert van Elewout hebben gelukkig een indrukwekkend volle sound weten te creëren en zanger Tom Neven heeft een goede, krachtige rockstem. De strakke bas- en drumpartijen zorgen voor een prima basis en maken het kenmerkende geluid van de band compleet. Opener ‘Blood Red Sign’ zet met een scheurende gitaarriff de toon van het album en ontpopt zich tot een spannend en gevarieerd nummer. ‘Monster of Naples’, ‘Mr. Roberts Just Died’ en ‘One Man Show on Death Row’ kennen een soortgelijk, divers recept. ‘Cool Hand Luke’ is de meest catchy track van de vijf uptempo songs en zou absoluut niet misstaan als radiosingle. Met ‘Salvation’ en vooral met afsluiter ‘Made out of Smoke’, laat Explicit Parrt tot slot zien dat ze niet bang is om de subtiliteit op te zoeken. Ondanks het feit dat de prachtige titeltrack uit niet meer bestaat dan een stem en een akoestische gitaar, heeft het nummer toch de kenmerkende Explicit Parrt sound. De band laat met dit mini-album kortom zien dat het heel wat in huis heeft. Hoewel het genre niet opnieuw wordt uitgevonden, is duidelijk te horen dat de vijf muzikanten de grenzen van de melodische rock willen verkennen. Deze missie is met dit album meer dan ... Lees verder CD recensies | Rutger Rijken | woensdag, 9 maart 2011
|
|
Breng twee Vlaamse reuzen en 1 Vlaamse God bij elkaar en je hebt een meesterlijk trio. We hebben het dan over de Belgische muzikale grootmeesters, gitaarlegende Roland van Campenhout, mondharmonicavirtuoos Steven De bruyn en jazzdrummer Tony Gyselinck. Voor het eerst hebben deze drie heren van stand een album gemaakt: Fortune Cookie. Het drietal neemt de luisteraar mee in een luistertrip van acht nummers. Allerlei magische en soms historische, tonen komen voorbij. Een zweempje Tom Waits, een dosis Robbie Robbertson in het nummer ‘King Kong In The Lunapark’, her en der geluiden uit de fifties als De bruyn slierten Hotcha Trio naar boven zuigt en blaast. Wat voorop staat is de versmelting. Een meer dan harmonieuze versmelting van jazz, blues, funk en pop. Waar ruim plaats wordt ingeruimd voor het fijnzinnig en gedetailleerd elektronisch experiment op mondharmonica en gitaar. Deze reuzen en gitaarGod Van Campenhout zijn er in geslaagd alle overbodige pieken en dalen uit hun songs te halen. Wat zij op dit album geschapen hebben is een prachtig muzikaal droomlandschap. Boeiend van begin tot eind. Met brede zacht stromende rivieren, maar ook met kabbelende bergstroompjes en een waterval daar waar de waterval hoort. Dit is een CD (overigens ook op vinyl verkrijgbaar) die in geen enkele verzameling mag ontbreken! Meer info: ... Lees verder CD recensies | Peter Uytdehage | dinsdag, 21 december 2010
|
 Johnny Stardust, was dat niet de bijnaam voor Theo Maassen? Niets is minder waar Johnny Stardust is namelijk een britpop band afkomstig uit Roosendaal/Oosterhout. Britpop uit Brabant? Jazeker en nog degelijk ook. De driemansformatie laat met deze EP zien dat ze ondanks hun jonge leeftijd een volwassen geluid neer kunnen zetten dat over het geheel stevig bij elkaar wordt gehouden door de karakteristieke stem van zanger Roy van Rosendaal. Het stemgeluid van Roy doet nog het meest denken aan dat van The Kooks en Arctic Monkeys, iets wat de band natuurlijk alleen maar ten goede komt. Dat de band niet vies is van verfrissende elementen in hun nummers blijkt wel in het nummer ‘The Answers’ waar halverwege zich ineens een synthesizer laat horen. Met nieuwe drummer Martijn Wijnings (voorheen Cotton Fever) in hun gelederen lijkt Johnny Stardust helemaal klaar om Nederland te gaan veroveren. Nummers als ‘Why are we running?’ en ‘Blue doesn't fit you’ zijn kant en klare hitjes die je een feestende massa op een zonnig festival al ziet mee zingen. Al met al een goed plaatje wat zeker het aanschaffen waard is. Dat twee nummers op de achterkant van de hoes in de verkeerde volgorde staan is de jongens dan weer vergeven. Johnny Stardust is een band waar van je alleen nog maar hoeft te hopen dat ze live net zo goed klinken als hun Engelse inspiratiebronnen ... Lees verder CD recensies | wouter de vugt | dinsdag, 25 mei 2010
|
 Gustav is een nieuwe band uit Roosendaal bestaande uit Jasper (zang en gitaar), Erik (gitaar en zang), Bob (bas en zang) en Frank (drums). Als het eerste nummer van de 3 nummers tellende demo begint denk je meteen dat dit een vuige rockplaat gaat worden, maar wanneer de stem van zanger Jasper erin komt gaat het toch meer richting pop/rock. De melodie van het eerste nummer ‘Girl on the Rooftop’ is erg aanstekelijk, maar de vaart wordt in het nummer net wat teveel eruit gehaald door de rustigere breaks. Ook verwerkt de band er veel gitaarsolo’s in, die het wat te langdradig maken. ‘Lick my Fingers’ begint met een lang intro en is het rustigste nummer op de demo. Te merken is dat de band enigszins de invloed uit België haalt a la dEUS, Millionaire en een beetje Soulwax. Net als het voorgaande nummer is ‘Gun Free Trouble’ redelijk rustig. Voor ieder nummer geldt hetzelfde oordeel, het is allemaal iets te langdradig. Ondanks dat de plaat in een woonhuis is opgenomen, hebben ze qua productie wel goed en zuiver werk afgeleverd. Toch ben ik stiekem benieuwd of de Roosendalers ook sneller en harder kunnen spelen, want dat zal ongetwijfeld een erg goed rocknummer opleveren. Wel is ze mee te geven dat ze met hun eerste demo al duidelijk een eigen stijl weten aan te meten. Een band om in de gaten te ... Lees verder CD recensies | Robin Looy | donderdag, 13 mei 2010
|
 No Heroes, opgericht in februari 2008, heeft inmiddels haar debuut cd afgeleverd. Een CD getiteld ‘Time Will Tell’. De bandleden zijn afkomstig uit Utrecht, Den Haag en Roosendaal. No Heroes heeft al 40 shows in heel Nederland op haar naam staan. De bandleden Yordi Dam en Pascal Rops hebben de in de opgeheven band Underlined opgedane ervaringen meegenomen naar hun nieuwe project ‘No Heroes’ en zijn met een compleet nieuwe stijl van start gegaan. Underlined is een rustige rockband vergeleken met de metalcore/posthardcore die No Heroes vanaf het begin door de speakers weet te blazen. De invloeden haalt de band uit Johnny Truant en Misery Signals, maar ze proberen wel een eigen stijl te creëren. De heren hebben een geweldig begin van de CD weten te creëren. Als het intro wordt overgenomen door het moshende gitaarwerk is het wel duidelijk dat deze band geen zaal heel wil laten. De band heeft inmiddels vocalist Lesley van Eck moeten inruilen voor John van der Valk die sinds dit jaar de longen uit zijn lijf schreeuwt. Dat is misschien ook wel het enige puntje aan kritiek op het album. De wat monotone vocals komen niet goed uit de verf en lijken niet bij de rest van de muziek te passen. Wellicht dat John zijn draai nog moet vinden in de band, of dat de productie hiervan nog wat gelikter mag. No Heroes is een band die in een groeiende fase zit en nog veel van zich kan laten gaan horen. Een band die je als liefhebber van het harde genre wel een keer live moet ... Lees verder CD recensies | Robin Looy | woensdag, 28 april 2010
|
