Menu


Best Kept Secret: "Mega-acts domineren programma, maar desondanks genoeg muzikale verassingen"

Best Kept Secret De vijfde editie van Best Kept Secret weet twee mega-acts, in de vorm van Radiohead en Arcade Fire, te strikken op haar jubileum editie. De vraag is uiteraard of dit niet ten koste van de rest van de line-up gaat en of het evenement haar goede naam als 'alternatief festival' hoog kan houden wanneer er voor gigantische namen gekozen wordt. Al zijn de locatie, sfeer en het eten natuurlijk ook een aantal speerpunten die onbezoedeld blijven, ongeacht wat voor act Stage One gaat betreden!

Vrijdag
Agnes Obel staat dit keer met haar band op het programma, iets wat de Deense schone meer dan goed doet. Er is veel gaande op het podium, de drukte van later in de middag laat nog op zich wachten en de glitters op de gezichten van de bandleden schitteren in de zon. Muzikaal is het ook om te smullen met piano, cello en uiteraard het repertoire van Agnes zelf. Ideaal voor deze dag én met deze temperatuur.

Plat
Stage Two doet het altijd goed qua programmering, er kunnen bekende namen als Interpol en Portishead staan, maar overdag kun je er de leukste verassingen vinden. Real Estate speelt bijvoorbeeld hele fijne indierock met een relaxed sfeertje en Millionaire is de band van Tim vanhamel, die terug is van weggeweest , en dat laat merken door de hele tent plat te spelen met een knallend optreden. De indie- met stonerrock en industrial-invloeden doen iedereen in en net buiten de tent enorm goed aan de hoeveelheid springende mensen te zien.

Metronomy
Metronomy is ook een ideale band voor dit prachtige weer, lekker elektronisch, poppy, verfrissend en bijna disco. De baspartijen zijn genieten geblazen, eveneens als de synthesizers en drums die algeheel samen in een mooi jasje tentoon worden gesteld. De band speelt feilloos samen en weet ook in deze hitte te overtuigen. De temperatuur is ondertussen opgelopen richting de 25 graden en dat kan zelfs een enthousiast festivalpubliek de das om doen. Het is gezellig, heerlijk dansbaar maar, nooit spannender dan de verwachting.

Zaterdag
Honeyblood stond al eerder op Best Kept Secret en dat is men overduidelijk niet vergeten, want de normaal nog redelijk lege Stage Five staat helemaal vol voor dit fijne duo. Lekkere lo-fi, punky, opliftende muziek van twee vrolijke Schotse dames die er helemaal voor gaan en het publiek nog dankbaar voor hun aandacht zijn ook. Heerlijk bandje voor aan het begin van je festivaldag.

Lijntjes
Ook lekker is de post-punk van Cloud Nothings die eigenlijk over hun gehele set niet ver buiten de lijntjes kleuren tot aan de sprankelende finale die ze neerzetten. Met veel bravoure en lawaai weten ze het laatste deel van hun show alsnog in iets onvergetelijks om te toveren. De synthpop van Wild Beasts beviel 2014 ook al prima bij het publiek en ze maken ook dit keer geen fouten. Het geluid blijft gaan en de dromerige pop komt ook vandaag weer aan waar aan zoals het aan hoort te komen; in het hart.

Arcade Fire
Naast Radiohead heeft de organisatie ook Arcade Fire kunnen strikken, de band uit Canada heeft zijn sporen wel verdiend, maar heeft mij nog nooit onder de indruk gemaakt met een live-optredens. Iets dat vele niet kunnen begrijpen, maar ook dit keer ervaar gigantisch veel inzakmomenten en kan ik amper een noemenswaardig moment herinneren. Het is en blijft mijn 'kop thee' niet en dat is ook niet erg , want ook ik kan zien dat het muzikaal prachtig in elkaar zit. Ze hebben kwaliteit, maar het doet mij persoonlijk te weinig.

Techno
Arcade Fire doet zijn ding zoals alleen zij dat kunnen, alleen voelt het voor mij niet compleet, en al helemaal niet als een afsluiter. Gelukkig is het techno programma op Stage Four wel in bezit van de feestelijke drang die ik bij de headliner miste. Al met al is het wel de vraag of dit voor iedereen zo voelde. De meningen over Arcade Fire zullen altijd verdeeld blijven, maar ik weet ondertussen wel bij welk deel van twee gedeeltes ik toebehoor.

Neurowetenschapper
Floating Points staat na de headliner gepland zoals Caribou dat ooit ook deed, en op die plaats op het programma horen ze dan ook thuis. De neurowetenschapper weet live goed te overtuigen met dansbare electro, een hintje jazz en techno om het aan elkaar te knopen tot een fenomenaal geheel. Top!

Wachttijden
Voor nog meer techno moet ik naar Stage Four waar Laurel Halo bezig is de stemming op te bouwen en Vatican Shadow klaar staat om het over te nemen. Het is altijd fijn dat dj’s elkaar zonder wachttijden kunnen afwisselen in vergelijking met bands die logischerwijs een compleet ander stageplan hebben ieder keer. Vessel sluit met zijn experimentele industrial af, en voor je het weet is het vier uur en dus het einde van de Zaterdag.

Zondag
Voordat het festival begint, hoorde ik dat Kaleo haar Europese tour heeft afgezegd en daardoor Rock Werchter later deze maand laat schieten. Het leek bij sterk dat ze zondag in Hilvarensbeek wel acte de présence gingen geven, maar niets bleek minder waar. Het Ijslandse rock ’n roll-collectief straalt als nooit te voren met een dijk van een stem en heerlijke distorted gitaren. Het genot druipt er bij zowel de band als het publiek van af en we kunnen alleen maar in onze handjes knijpen dat deze show wél is doorgegaan.

Stage Four
Tussendoor zijn er ‘suprise-acts’ op Stage Four samengesteld door St. Paul. Deze zijn een welkome afwisseling tussen de honderd bandjes die over de andere stages verspreid staan. Zo staat Spinvis de ene dag plaatjes te draaien en op de andere dag staat Soulwax's 2manydj’s op het podium. Uiteraard zijn de Belgische broeders Dewaele al aanwezig voor een ander optreden, maar het zorgt toch voor een verassing. Al had ikzelf stiekem tegen beter weten in op Thom Yorke achter de DJ set gehoopt!

Stage Two en Three
Het zou mij verbazen als niemand de zanger van Arab Strap ooit de ‘Schotse Guy Garvey’ heeft genoemd, en doe het daarom alsnog omdat het charismatische erg overeenkomt met wat ik van Elbow gewend ben. Lichte zelfspot, prachtige zang en een ijzersterke band (met o.a Malcom Middleton) om hem heen die hun instrumenten meer dan meester zijn. Combineer dat met de poëtische teksten, slowcore en harde elektronische stukken die soms ietwat aan Underworld doen denken en je hebt een act van formaat.

Later op de dag staat het sublieme Soulwax op het podium en de groovy vibes van het Indiase Junan featuring Nen Tzur & the Rajasthan Espres. Tegelijkertijd speelt op Stage Three Henry Wu met The Kamaal Experience de sterren van de jazz-hemel.

Blake
James Blake weet nog steeds het publiek bij de keel te grijpen met zijn stem, loopstation, pianospel en grauwe dubstep. Het is ondanks dat het zo strak en elektronisch klinkt en er nauwelijks iets op zijn gezicht is af te lezen toch heel persoonlijk. De emotie in zijn stem zorgt nog steeds voor een brok in de keel en het podium van Best Kept Secret is gewoon een ideale plek voor de fragiel ogende Brit. Ook zijn band mag er zeker wezen op deze zonnige avond.

Radiohead
ijzingwekkende stilte bij de set van Radiohead, gekscherend sissen ‘ongelovigen’ elkaar toe wanneer er iemand teveel lawaai maakt of ze fluisteren overdreven om de grap kracht bij te zetten. Want stilte tijdens een headliner op een festival? Eigenlijk is het vreemd, maar hoort het wel bij de pracht en kracht van Radiohead. De band stoot Damien Rice van de troon als koning van het kleine, ingetogen nummers, ondanks dat ze met zeker vijf man op het podium staan.

Uiteraard zijn nummers als ‘Everything in it’s Right Place’, ‘Idiotique’ en ‘Paranoid Android’ opzwepend en schudt het iedere keer weer het publiek wakker, het grootste deel van de set bestaat uit heerlijk melanchonische schoonheid, waar je rustig op meedeint en mee droomt met het verdriet van de introverte Thom Yorke. Veel heeft hij zelf ook niet te zeggen los van een ongemakkelijk ‘hello’, maar de muziek spreekt voor zich. En dat is meer dan genoeg, het is bij vlagen zelfs pure perfectie. Mede door de zeven (!) geluidstechnici die zorgen dat het geluid piekfijn in orde is.

Conclusie:
Best Kept Secret heeft nog steeds een grote rits aan alternatieve en redelijke onbekende acts weten te boeken om haar goede reputatie hoog te houden. Het valt alleen wel op dat de komst van twee mega-acts duidelijk een grote invloed op de rest van het programma heeft. Daarnaast zijn beide van de grote acts voor de neutrale toeschouwer misschien niet echt de klappers waar je van te voren op hoopte. Ikzelf ben als groot liefhebber van Radiohead dik tevreden over de ene headliner, maar had op zaterdag graag iemand anders gezien.

Zo zal publiek dat met beide niets heeft (en met bijvoorbeeld Run The Jewels wel) misschien ietwat teleurgesteld zijn omdat het randprogramma ook minder was. Als festival is het niet meer dan logisch dat je de kans om deze twee bands te programmeren niet kunt laten liggen en dat is ze dan ook ruimschoots vergeven. Maar naar mijn mening waren de vorige edities toch effectiever en gevarieerder in programma ondanks dat natuurlijk de sfeer, het eten en de locatie nog steeds onveranderd fijn zijn!

 

Over de auteur

Jeroen Siep

Jeroen Siep is zowel een muziekliefhebber als een woordkunstenaar in het dagelijks leven. Hij is een festivalganger met zoveel ervaring dat je hem gerust van lichtelijk snobisme mag beschuldigen. Kritiek op muziek zal er van zijn kant altijd blijven en hoge kwaliteit word dan ook erg gewaardeerd, want de juiste snaren raken is nu eenmaal een strijd. Zijn mening word niet altijd op prijs gesteld maar een gevoel beschrijven kan hij als geen ander. Een passie voor het geschreven woord en de kracht van het geluid gecombineerd tot één organisme!