Menu


Recensie Woodtstock

Duke John had wat betreft Jeroen Siep langer mogen spelenOp zaterdag 10 mei konden bezoekers weer terug in de tijd gaan voor alweer de derde editie van Woodstock in Gebouw-t.  Naast bands als Duke John en The Stolling Rones, die de jaren 60 vertegenwoordigen, is er ook een hippie-markt en akoestische muziek in de lounge. Bellenblazen, hallucinerende vlekken op de muren, bloemen, vrede en liefde maken het thema van de avond.

Liefdesverklaring
De hippie-tijd moet worden herleefd en dat wordt bij de ingang al snel duidelijk. Met een bloem en een liefdesverklaring worden de gasten aan de deur verwelkomt. Uiteraard zijn er ook veel mensen gekleed als hippies en zijn er meer mensen met gekleurde ronde zonnebril dan zonder. Voordat het optreden gaat beginnen, speelt de band nummers van Dire Straits, The Animals en zelfs I Am Kloot in een met wierook gevulde huiskamer.

De zaal zelf maakt ook veel indruk met de vloeistofprojecties verzorgt door Wonderland lichtshows. De kleurijke lichtjes doet je even echt in de hippie-tijd wanen en dit word versterkt door beelden uit die tijd die op het podium te zien zijn. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de muziek.

Duke John
Duke John is een trio van eigen bodem en is geknipt voor de taak om de zaal op te warmen. Met veel energie en in de stijl van de jaren 60 knalt Duke John door haar set heen met nummers van The Who en Jimi Hendix wordt iedereen gedwongen om eens goed wakker te worden! Purple Haze, Voodoo Child en een keihard rockende versie van My Generation komen voorbij en het is jammer dat ze hun set vroeg moeten beëindigen. Hey Joe is het laatste nummer dat de band deze avond speelt, terwijl ze eigenlijk juist lekker op dreef waren.

Stolling Rones
Er word een pauze gehouden voordat de Rolling Stones tribute band, genaamd de Stolling Rones, het podium mag gaan betreden. Zij openen op hun beurt weer goed met Under My Thumb. Het is nogal een opgave om Mick Jagger te imiteren , maar de band slaagt er prima in om de Rolling Stones ervaring na te bootsen. En als de muziek klopt, dan heb je natuurlijk een prachtig repertoire om vanuit te werken. De band speelt twee keer een uur met een korte pauze ertussen. Zo komen alle hits die je zou verwachten voorbij. Satisfaction, Sympathy for the Devil, Angie, Paint it Black en noem het maar op. Ondanks dat arsenaal aan liedjes, duurt het even voor de zaal daadwerkelijk op gang komt, maar dat komt uiteindelijk nog wel goed! Het is natuurlijk ook niet zomaar iets om een reis in de tijd te nemen.

Opnieuw is deze editie van Woodstock geslaagd ondanks dat er op De Plaat ook iets te doen is. Zo blijven de mensen die echt van de sfeer en het geluid van de jaren 60 houden over voor een gezellige avond in Gebouw-T. Duke John had wel wat langer mogen spelen maar tja… You Can’t Always Get What You Want....