Menu


John Lennon McCullagh maakt indruk in Mezz

John Lennon McCullagh is binnenkort waarschijnlijk alleen nog maar in de grote zalen te zienHet is redelijk rustig in het Mezz Café, maar dat is natuurlijk ook weer een deel van haar charme. Omdat het buiten vrij warm is en er dus veel mensen van het weer aan het genieten zijn, wordt er buiten omgeroepen dat het gaat beginnen. Alsnog is de zaal alleen rond de bar gevuld én dat terwijl de jongen die gaat spelen ondanks zijn leeftijd al een erg goede naam heeft gemaakt. Hij speelde in het voorprogramma bij bands als Babyshambles en The Strypes. Daarnaast staat hij onder contract bij het nieuwe recordlabel van Alan McGee (358 music) die we kennen van zijn werk met Oasis, The Jesus & Mary-Chain, Primal Scream en My Bloody Valentine. Destijds was hij nog maar 14 jaar oud, nu is hij net 16 en klaar om ook ons land maar vast te veroveren!

Wanneer je John hoort spelen, moet je al snel aan invloeden van Bob Dylan denken vanwege zowel het gitaarspel als de zinsopbouw. Ook de mondharmonica blijft niet uit en hij heeft dan ook een compleet setje bij die allemaal aan bod komen. In feite bestaan grote gedeeltes van zijn nummers uit basisakkoorden in een rap tempo en onvoorstelbaar strak gespeeld. Ook het combineren van de mondharmonica laat hem daar niet van afwijken en we kunnen concluderen dat hij op beide instrumenten heer en meester is. Daarnaast is eveneens de Britse humor aanwezig wanneer hij aangeeft dat dit de eerste keer is dat hij voor een hond optreedt, doelend op de luie Golden Retriever in het midden van de zaal.

Ziel
Zijn uitgebrachte singles ‘Slipping Away’ en ‘North Side Divide’ worden uiteraard gespeeld. Als je de album-versie kent zal je aangenaam verrast worden door de intense kracht van zijn stem die in een live-setting nog beter tot zijn recht komt. Ook zijn onderwerpen zijn érg volwassen en het is bijna ondenkbaar dat zijn ziel nog lang niet zo oud is als dat hij klinkt. Zijn charme en beleefdheid zijn eveneens dik in orde en ik kan me niet voorstellen dat hij bij andere optredens slechter uit de verf komt.

Variatie
Alle nummers zijn tot in de puntjes uitgevoerd en ook de variatie is erg welkom. ‘Dead Letters’ is bijvoorbeeld een typisch singer-songwriter nummer, maar heeft toch een eigen draai en tempowisselingen die het spannend houden. Zijn mondharmonica-stukken zijn werkelijk hoogstandjes te noemen, want ik heb een hoop meer ervaren muzikanten het niet beter zien doen!

Laatste
‘White Rose’ brengt het tempo iets naar beneden voor een aandoenlijk liefdeslied met heerlijke klanken tussen de verzen door. Deze jongen treedt vanaf zijn twaalfde levensjaar al op en maakt dan ook géén fouten. ‘Towerland Lullaby’ doet heel sterk denken aan Oasis, The Beatles en zelfs Supergrass. Iedere aanwezig kan het er mee eens zijn dat dit de laatste keer zal zijn dat John Lennon McCullagh gratis in de kleine zaal te bewonderen valt. Deze jongen gaat het simpelweg heel ver schoppen en ik ga ervanuit dat hij de volgende keer de grote zalen aan komt doen!