Waarschuwing
  • JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 1258 niet laden
Menu


Recensie Popmonument 2018

Goose (stockphoto) zette een energie show weg tijdens Popmonument 2018Het jaarlijkse Bergse festival Popmonument vond dit jaar op 8 September plaats en had zelfs een deel van het programma op de zondag geprogrammeerd. Maar het échte werk is nog steeds op de zaterdag met een gevarieerd programma over heel de stad verspreid.

Overdag is er bij De Waterput een vinyl markt, een aantal bandjes en een expeditie. Popmonument weet altijd goede namen op de kop te tikken en is daarom ook vaste prik voor de lokale muziekliefhebber en deze editie is wat dat betreft niet anders!

Herrezen
Jasper Steverlinck mag ditmaal het spit afbijten in de Maagd, de ideale plek voor iemand met zo’n dijk van een stem. Ook is het geroezemoes in een theater altijd beperkt in vergelijking met een poppodium of café. Hij speelt gitaar ondersteund door een pianist en zingt zuiverder live dan op het album. "That’s Not How Dreams Are Made" ,doet hij solo en even lijkt Jeff Buckley uit de dood herrezen. Het theater had geen betere locatie daarvoor kunnen zijn.

Goed
Canshaker Pi staat wel in een café, namelijk het Provoosthuis. Het verschil in geluidskwaliteit is wel goed hoorbaar na de Maagd, maar dat is ook logisch. De band speelt desalniettemin een goede show, met vele interessante tempo en stijlwisselingen. Zo kan het op het ene moment als Weezer klinken en even later als LCD Soundsystem. Garage rock, rommelig, rauw en gezellig.

Synagoge
Nina Verharen is een voorbeeld van lokaal talent dat ook op Popmonument een plekje krijgt. In de Synagoge heb je een perfecte ruimte voor een intieme akoestische artiest. Ze wisselt tussen eigen materiaal met covers waaronder één van Dusty Springfield. Bij haar laatste nummers ‘What If’ en ‘In My Dreams’ van haar debuut-EP laat ze nog eens horen hoe goed ze kan zingen.

Experimenteel
Op het Markiezenhof stond Hi Hawai op het programma, de tribune van het toneelstuk 'Shakespeare Verliefd’ staat er nog en dus zijn er veel zitplaatsen te vinden. Het experimentele duo doet erg zijn best, maar mist soms wat power en misschien wat bandleden. Ze krijgen een deel van de halfvolle tribune wel mee op wilskracht, ondanks dat het geroezemoes soms de overhand had en het ironisch genoeg ooit hun bandnaam was.

Bij King Dalton in het Provoosthuis is het dan weer superdruk en warm binnen, maar dat is het dubbel en dwars waard want de band weet hoe het een publiek los krijgt met hun uiteenlopende genres. Blues, jazz én folk, noem het maar op, alles in een rockend jasje. Bergen op Zoom heeft al vaker met de band te maken gehad en is daarom zeer populair en geliefd bij het publiek. Misschien hadden ze in het Markiezenhof meer tot hun recht gekomen. We zullen het nooit weten.

Headliners
My Baby is één van de twee afsluitende acts in Gebouw-T. Met hun Sjamanistische vibe pakken ze vrijwel elk publiek in. Al komt het publiek eerst wat moeilijk uit de startblokken, voor het einde van het optreden staat iedereen mee te springen. Rond ‘Remedy’ is het nog rustig, maar gaandeweg geven steeds meer bezoekers zich over aan het psychedelische ritme. ‘Make A Hunderd’, ‘Uprising’ en ‘Seeing Red’ weten de laatste afvalligen ook mee te krijgen.

Hoogtepunt
Het enthousiasme is op het hoogtepunt tegen het einde van het optreden van My Baby, is het publiek nog wakker genoeg om die lijn door te trekken bij de laatste klapper van de zaterdag? De Belgische act Goose is net als My Baby een grote naam en eveneens graag geziene gasten op de zomerfestivals. Gewapend met synthesizers maken ze hun reputatie meer dan waar, want ze weten Gebouw-T op zijn kop te zetten. Een energieke bende met ‘Can’t Stop Me Now’, ‘Words’ en ‘Synrise’ als knallende finale!

Conclusie
Het lijkt soms nog moeilijk om acts op plekken te plaatsen waar ze het beste tot hun recht komen. Zo zoemde er in de Synagoge wat lampen door de muziek heen, was het geluid in de cafés soms te schel of leek het geluid buiten juist te verwaaien. Daarnaast waren De Maagd en Gebouw-T weer twee plaatsen die er letterlijk voor gemaakt zijn. Zo kwamen de headliners sowieso goed tot hun recht. Het concept werkt zeker, al zijn er wel veel overlappingen in de acts waardoor je soms vroeg ergens moet vertrekken als je het andere nog wil zien. Maar dat is natuurlijk op ieder festival zo.